taką decyzję podjeła wczoraj komisja sledcza w związku z aferą hazardową

Zacząłem to robić, kiedy miałem może
18 lat. W szkole zawsze byłem zamknięty w sobie. Przyjaciół
praktycznie żadnych. Nie podchodziłem do kobiet, bałem się ich. Już
nie pamiętam nawet, jak to się zaczęło. To miał być tylko jeden raz.
Nie wiedziałem, że tak trudno z tym skończyć. Upatruję sobie kogoś.
Podchodzę. I wyciągam. Wiem, że to, co robię jest chore. Wstydzę się.
Niektórzy mówią, że to zboczenie. Zdaje sobie sprawę, że potrzebuję
pomocy. Ale to jest silniejsze ode mnie. To mnie po prostu podnieca. W
tej jednej chwili czuję się w pełni władzy, jakby wszystko zależało
wyłącznie ode mnie. Nie jestem z tych, co robią to tylko kobietom czy
małym dziewczynkom. To może wydawać się dziwne, ale lubię działać w
autobusach i tramwajach. Patrzę na ludzi, którzy uciekają w kierunku
drzwi. Czuje wtedy, jak adrenalina uderza mi do głowy. Może gdybym na
tym poprzestał, nie byłoby tak źle. Ale na tym nigdy się nie kończy.
Napawam się widokiem... tego, no wiecie... Oglądam, macam. Wstydzę
się, ale jak już zacznę, to nie mogę się powstrzymać. Wtedy sięgam
zenitu, jestem w ekstazie. Niestety, nie na każdej trasie bywa tak
dobrze. Najciekawiej jest w okolicach Starówki. Jak się trafi turysta,
to mogę sobie pozwolić na wszystko. Idę na całość. Wiem, że później
będę tego żałował, ale teraz działam pod wpływem impulsu. Jak w
transie. Muszę jednak być ostrożny. Często zmieniam wygląd. Gdyby ktoś
mnie rozpoznał, wszystko stracone. Raz mam wąsy, raz okulary. Zawsze
jestem czujny. Mam na imię Bogdan. Mam 42 lata. Jestem kanarem.